tag:blogger.com,1999:blog-35316612011-04-21T14:42:43.879-07:00sabazhttp://www.blogger.com/profile/08031989692432572386noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-3531661.post-768714672002-05-22T22:03:00.000-07:002002-05-22T22:03:51.953-07:00شمردن از يک تا بيست و چهار خيلي ساده است آدم مي تونه بشمره 1و2و3و4و5و6و7و8و9و10و11و12و13و14و15و16و17و18و19و20و21و22و23و24 . حتي نيم دقيقه هم طول نمي کشه . <br />بيست و چهار ساعت هم زياد نيست مي شه يکروز اما سي تا بيست و چهار تا خيلي زياده مي شه يک ماه و بيست و چهار تا از اين يک ماه ها مي شه دو سال . همون مدتي که دوران سربازي من طول کشيد . <br />هر چند يه چند روزي بيشتر . <br /> <br />مي خوام خاطرات سربازي خودمو توي اين وب لاگ بنويسم . خاطراتي معمولي و مثل هزاران ن�ري که مثل من به سربازي ر�تند و دو سال از عمرشون را توي محيطي بيگانه با آنچه تا اون موقع زيسته بودند سپري کردند. <br /> <br />اون موقع که سرباز بودم با خودم مي گ�تم هر وقت تموم شد ديگه به اون �کر نمي کنم ولي آلان بعد از گذشت بيش از يک دهد از پايان اون احساس مي کنم نوشتن خاطراتش خالي از لط� نيست . <br /> <br />روز اول اعزام <br />ميدون راه آهن ساعت هقت صبح . <br />24 ادري بهشت بود و من و دوستم با حدود هزار نقر ديگه جلوي ايستگاه راه آهن ايستاده بوديم تا به براي گذروندن دوره آموزشي به شاهرود بريم . <br />ما دو نقر يه کم توي اون جمع نا همگن بوديم . بيشتر به دو تا بچه محصل مي خورديم تا سرباز . اطرا�يان ما اکثرا جواناني هم سن و سال ما و لي با تيپ و قيا�ه ديگري بودند . <br />ت�اوتي که مي گم را مي تونيد در چهره دانش آموزان سال آخر دبيرستان با هم سن وسالان خود که درس نخوانده و به کار مشغولند جستجو کنيد . <br />من و دوستم هر دو ديپلمه بوديم و لي مي خواستيم با سرباز هاي عادي به آموزشي اعزام شويم . <br />جنگ هنوز رسما تمام نشده بود و اوايل آتش بس بود . <br />به اين نتيجه رسيده بوديم که بهتر ست با سربازان عادي اعزام شويم و آموزش مخصوص ديپلمه ها را نبينيم . چون اکثر آن آموزش ها به بخش هاي رزمي مربوط مي شد و نتيجه آن حضور در جبهه بود . <br />يکی از دوستانم که کد خنثي کردن مين را ديده بود مجبور بود در ميادين مين هر روز با جانش بازي کتد آن يکي هم ا�تاده بود در واحد توپخانه و بقيه همينطور و خلاصه به اين نتيجه رسيده بودم که بهتر است با سرباز هاي عادي اعزام شويم . بعد از پايان آموزشي مدرک خود را عنوان کنيم . <br />بهر حال آن روز احساس خوبي نداشتم . �کر دوري از خانواده و زندگي معمولي که 19 سال به آن عادت کرده بودم پشتم را مي لرزاند . محيط دور و برم نامانوس بود و بشدت عصبي بودم . <br />سر و صداي حانواده بقيه سربازان گرماي هوا و غوغاي خ�ه آنجا همه و همه بشدت نامانوس بود. <br />در همين حين صدايي ما دو ن�ر را به خود آمورد . <br />سلام شما اينجا چکار مي کنيد <br />وقتي برگشتيم يکي از بچه ها را ديدم که گاهي او را در کوه مي ديديم . و سلام و عليکي داشتيم . با تعجب پرسيديم تو خودت اينجا چکار مي کني ؟ <br />گ�ت ميخوام برم سربازي با معا�يت من موا�قت نشد. <br />او ک�يل مادرش بود . در زمان جنگ معا�يت ک�الت هر سال تمديد مي شد و اگر سه سال اين تائيد انجام مي شد معا�يت دائم به شخص داده مي شد. <br />و او در سال سوم با مخال�ت دائره نظارت روبرو شده بود . <br />ديدنش براي ما ما خوش آيند بود . چهار سالي از ما بزرگ تر بود . انگار برادر بزرگتري را همراه داريم . <br />با صداي درجه داري که داد مي زد به داخل ايستگاه قطار ر�تيم و سوار بر اين ارابه اهني حرکت کرديم به سمت شاهرود و از تهران خارج شديم . <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3531661-76871467?l=sarbaz.blogspot.com' alt='' /></div>sabazhttp://www.blogger.com/profile/08031989692432572386noreply@blogger.com